:: Instytut Kościuszki - 2007 ::

Brief Programowy Instytutu Kościuszki pt. Co dalej z polską prezydencją w 2011 r.? wydany w styczniu 2009 r. jest oceną rządowego programu przygotowań przewodnictwa w UE przygotowaną przez dra Tomasza G. Grosse, który jako jeden z pierwszych polskich ekspertów rozpoczął rozważania o polskim Przewodnictwie w Radzie UE, pod przewrotnym tytułem EURO 2011. Po dwoch latach autor ocenia rządową startegię zarządzania przygotowaniami do tej "europejskiej gry".

pobierz Brief Programowy Co dalej z polską prezydencją w 2011

• Prezydencja w Unii Europejskiej w roku 2011 może stać się jednym z najważniejszych instrumentów polskiej polityki europejskiej. Należy dołożyć starań, aby przygotowania do pełnienia tej funkcji zostały wykorzystane do wzmocnienia systemu polityki zagranicznej oraz polityki europejskiej naszego kraju.
• Jednym z najważniejszych problemów jest niedostatek publicznej dyskusji na temat polskiego Przewodnictwa w Radzie UE, a także szerzej ? polityki na arenie europejskiej. Przykładem może być brak odpowiedniej debaty na temat priorytetów działań. Jak dotąd nie do końca wiadomo, jakie będą merytoryczne i polityczne cele polskiego przewodnictwa w UE. Potrzebne są również rozwiązania systemowe pozwalające na silniejsze włączenie do realizacji polityki europejskiej organizacji społecznych i środowisk naukowych, a także wzmocnienia debaty publicznej na temat celów merytorycznych polskiej polityki.  
• Potrzebne są nowe rozwiązania w zakresie koordynacji programowania polityki europejskiej między rządem i najważniejszymi ośrodkami politycznymi w kraju. Powinny one ułatwić osiąganie konsensusu wokół priorytetów prezydencji i terminu przyspieszonych wyborów parlamentarnych. Powinny również ograniczyć negatywne skutki przenoszenia krajowej rywalizacji międzypartyjnej na forum instytucji europejskich.
• Ważnym celem przygotowań powinna być również poprawa koordynacji polityki zagranicznej i europejskiej w łonie rządu. Chodzi o lepszą współpracę w zakresie planowania strategicznego, prowadzenia monitoringu prac podejmowanych w Unii i analizy ich związków z politykami krajowymi, wzmocnienia monitoringu anty-kryzysowego w zakresie polityki europejskiej itp. Podstawą systemu koordynacji we wszystkich tych obszarach powinno być silne centrum w ramach Ministerstwa Spraw Zagranicznych powołane na bazie likwidowanego Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej.